Travel Tips

How can I afford travelling?

I had a conversation with my friend lately, and he asked how do I get money for travelling. Before I had a chance to answer that, he assumed that probably I got it from my rich parents or I inherited them. When I’ve tried to explain him the real story, I noticed that he wasn’t really interested in the truth. It’s easier to think that people who travel are just lucky, they got the possibilities to travel or someone made that happen for them. People always look for the external factors of success of others, because it makes them feel better about themselves. It’s always easier to think that we can’t do something, because of unlucky world, tough life, bad weather or whatever reason we can imagine.

Why do I write about it? I already had a dozen of conversations like this and the question about money for travelling is one of he most common I’ve been asked. People from different countries, backgrounds and cultures asked me about it. I guess the myth about necessity of being a billionaire to be able to travel is cross-cultural and universal. That’s why I decided to show you how does the ‘money for travelling’ issue work for me. I also want to kill a couple of myths.

Firstly, I have to disappoint you. No, I wasn’t born rich.

I come from a typical Polish middle class, what means that my life was similar to the life of average Pole. I was living in a flat with my parents, who drove one, regular car and they have been saving money for our holiday for a whole year. Even if I wanted to, they weren’t able to sponsor my travels around the world in any way. So, the money doesn’t flow from my ‘rich parent’ as some people would like to assume :)

If not parents, then who? There must be someone, who made that happen for me. Wrong again :) I don’t have a sponsor (yes, I was asked about it many times:)), rich boyfriend or mysterious uncle, who wanted me to explore the world :)

Shortly speaking: I am all alone in this story :) So where does my money come from?


Secondly: they are not coming from anywhere, I just earn them :)

I’m 28 years old and I’ve been working since I was 16. It’s a pretty long time, more than a half of my life. I’ve started early, because I wanted to have my own savings and go for my dreams, i.e.: travels. I’ve always been passionate about discovering new places, meeting new people and searching for a perfect way of life. Travels gave me all of that. I had a clear goal and that’s what was motivating me for the actions I made. What’s more, I believe in the law of attraction. If you want something badly enough, the opportunities will show up. In my case it was exactly like this.

I’ve been dancing since I was a child. As a teenager I joined the show dance groups, which performed a lot, and I got money for each performance I danced in.


I loved that with all my heart but it was a hard work too. The group had the trainings 5-6 times a week. Moreover, we performed in different parts of the country in almost every weekend so I spent most of my free time in the car. I had to combine work with my school and daily responsibilities. Many times I came back early in the morning on Monday, changed my clothes and went to school right away.

I had this kind of life for a few years, also when I got into the university. I had my savings, but there was also a price for that. When my friends were partying, I was spending long hours practicing in the dance room.


At the beginning of my studies I took a job as a waitress. I’ve been working between my lectures or on a night shift. I combined my studies, dance trainings and waitressing for some time. I’m not going to lie that it was easy.

When I was 19, I decided to work abroad during the summer holidays. I wanted to combine sightseeing, holidays and work. I have chosen to find a job in Benelmadena, Spain. I’ve been working there as a waitress on the evening shift for 4 months. When I fished I saved enough money for 3-week trip around south Spain. The feeling that I earned it by myself was super good.


During my studies, I’ve also taken some jobs but the character of them was diverse. I worked in the Harvard Business Review for a while, editing some articles, as an assistant in UE business projects, and also as psychology coach.

My studies were my passion and I was very involved in what I was doing at the university. I studied a lot and I was doing different projects and I was a getting decent grades. Hence, for the whole studies I’ve been receiving a scholarship.

I was travelling and looking for new challenges. If only there was a chance to study abroad, I knew that is something I would go for. I’ve been studying n South Korea for half a year. It was a UE exchange and I got a full scholarship in euro. Sometimes I skipped small pleasures of the day just to save more money. I’ve also started to teach Koreans Polish language as a private teacher (you would be surprised how many of them were interested in such lessons!).

I was trying to manage my budget in optimal way and it was a good decision, because I saved enough cash to go for a 3-week trip around Philippines. It was my first exotic trip.

I’ve spent the next semester studying in Florence, Italy. In the meantime I wrote a few articles for various newspapers and it gave me an extra income. I used this money to travel around Tuscany and for a short trip to Malta.

When I decided that I want to stay in the world of science, more opportunities emerged. There were international research fellowships, conferences, scientist exchanges and teaching opportunities at many universities abroad. I took all of those opportunities.

I was always fascinated in cross-cultural psychology and I really wanted to continue my research in different places in world. I worked very hard and I managed to receive different grants. The Diamond Grant sponsored by Polish Government was my first big success. It let my collect the data among others in the US. I also presented them on many conferences, e.g. in South Africa. I’ve also had a scholarship in Japan and for 6 months I’ve been working in Australia (thanks to Australian Government Fellowship).


When I disappeared from Poland for a long months, my friends used to ask me „ How is your holiday? Do you have a nice rest?”. It was funny, because my travels weren’t even close to holidays. Doing a science abroad was a huge challenge, not only because of the language, but also due to the cultural differences. The fact that I was working abroad made it more difficult, stressful and I spent most of my time in front of my laptop or in a laboratory.


I was travelling only when I finished the project. I could do most of the stuff online so the only thing I needed was an Internet connection. Shortly speaking, I could go wherever I wanted without neglecting my responsibilities.

This is one of the models of earning money for travels. Mine was always combining work with exploration of culture. This is my favorite and I would never change it. It’s because it gives you an opportunity to go deeper into local society and be a part of environment. Being a tourist will never give you an insight like this.

I wrote this post because I wanted to draw you attention to one important issue. There are people who don’t need to work for their dreams because they received a lot from life. And it is OK. We all would like to be in their shoes :) However, focusing on this and grousing that it’s unfair, won’t make a difference in your life. There will always be someone who will have more and better. Apart from this fact, for the first time in history, we are living in the time in which your background or your resources are not the only things that define your future. You can change it by your determination, commitment and smart work. If you are brave enough to use all of them together, then you can create a life you want.

I already have one, but I’ve been working for it so many years and I still do. I won’t lie that it is full of compromise, stress and sometimes fatigue. But I don’t give up, because I do believe that I have a choice. I can give a lot and I receive a lot. In other case, until the end of my life I can be a bystander only and be jealous for what others have. And you know what?

The second choice won’t give you a chance to cuddle an elephant, see the biggest waterfall in the world or meet some amazing and inspirational person from the other part of the globe :)

At the end of the day the views like this are the best reward for all your effort, Australia, 2015

Just look around Guys. If you like to travel, there are hundred ways to do that (your budget optimization, working abroad, student exchanges, voluntary services etc.). I am pretty sure that each of you can figure out more ideas.

Travelling doesn’t have to mean that you need to resign from your passions, go working abroad forever or sell everything you have and move forward without the plan. It might be a part of your life and develop what you are already doing. This is my way and I don’t regret it at all.
If you enjoyed this post, please LIKE and SHARE. Your recommedation is very important to me :)


  1. Jak czytam takie teksty to jestem w podziwie dla takiej osoby, która ma tyle determinacji i pasji w dążeniu do swoich celów. Zazdroszczę i gratuluję wszystkich sukcesów. Obym Ci kiedyś choć w połowie dorównała . Powodzenia i życzę dalszych sukcesów :)

    1. Mileno! Nawet nie wiesz jak jest mi miło :) Serdecznie Ci dziękuję za tak ciepłe słowa i również trzymam kciuki za Twoje sukcesy! :) Pamiętaj, że wszystko zaczyna się w naszej głowie :) Pozdrawia ciepło

  2. Hej! Dzięki blogowi aniamaluje trafiłam na Twojego posta, w którym opisujesz swoją historię podróżowania i jak to się stało, że jesteś w stanie podróżować tak dużo. Zrobił na mnie duże wrażenie, ponieważ ten rodzaj podróżowania jest tym, który pociąga mnie najbardziej. Dlatego chciałabym Cię zapytać – jak szukać możliwości wyjazdu do innego kraju podczas studiów w ramach nauki i stypendiów? Oczywiście jest Erasmus, na którego także planuję się wybrać, ale czytając Twój wpis zdałam sobie sprawę, że można skorzystać także z innych możliwości. Najbardziej zastanawia mnie, czy ”rodzima” uczelnia nie tworzy problemów z zaliczeniem roku na studiach, jeżeli przebywasz na stypendium w innym kraju i nie jest to związane z programem Erasmus? Z góry bardzo dziękuję za pomoc i odpowiedź – Twoja historia jest inspirująca i z chęcią nauczę się od Ciebie czegoś ciekawego!
    Pozdrawiam :)

    1. Witaj Agnieszko :) Bardzo się cieszę, że wpis jest dla Ciebie interesujący.
      Szukając możliwości stypendiów zaczęłabym od pójścia do dziekanatu albo biura badań naukowych na Twojej uczelni. Oni najczęściej mają najświeższe informacje dotyczące stypendiów i stażów. Jeśli nie, poradzą do kogo na uczelni się udać. Na pewno jest jednostka zajmująca się wymianami studenckimi. Ciekawa jest też strona: na której na bieżąco podawana są różnego rodzaju możliwości badawcze i wyjazdowe. Spróbuj także na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Oprócz Erasmusa są też różnego rodzaju umowy bilateralne z uczelniami spoza Europy (zapytaj na swojej uczelni). Możesz też spróbować zorganizować taki wyjazd na własną rękę, czyli np. szukasz uczelni na której chciałabyś studiować lub odbywać staż badawczy i albo piszesz do władz z pytaniem jak to zorganizować, albo jeszcze lepiej do konkretnego naukowca (który mógłby być Twoim opiekunem na miejscu) z pytaniem czy przyjąłby Cię pod swoje skrzydła. Jeśli myślisz o US to mierz odrazu wysoko i poczytaj o stypendiach Fulbrighta. Odpowiadając na pytanie dotyczące zaliczenia roku, to nigdy nie spotkałam się z trudnościami. Wyjazd na zagraniczną uczelnię jest traktowany raczej jako coś wyjątkowego i wyróżniającego, więc nie widzę powodu dla którego ktoś miałby Cię blokować. Wszystko jest kwestią uzgodnienia – z dziekanatem, wykładowcami, promotorem. Za granicą możesz zaliczyć przedmioty będące odpowiednikami polskich zajęć lub przed wyjazdem zaliczyć je w Polsce szybciej, albo jeszcze inaczej – po powrocie je nadrobić. Jest tu tylko jedna zasada – jeśli jesteś zdeterminowana to nie ma takiej rzeczy, której nie da się zorganizować i uzgodnić. Mam nadzieję, że rozwiałam Twoje wątpliwości ;)

  3. Inspirujesz i do ciężkiej pracy i do realizowania marzeń, bo warto. Gratuluję samozaparcia i umiejętności łączenia tak wielu rzeczy. Warto zawsze widzieć możliwości, a nie ograniczenia. Pozdrawiam serdecznie.

  4. WOW….
    Po pierwsze miło do Ciebie trafić – pozdrawiam Styledigger, która zapostowała Twój wpis u siebie na blogu ;)
    Po drugie – jesteś nadzwyczaj ambitną i zdeterminowaną osobą, podziwiam takie osobowości i chcę z ich przykładu czerpać jak najwięcej!
    Po trzecie – fajnie, że masz szansę poznawać świat i kulturę innych krajów. Przyznam jednak, że zazdroszczę pod tym względem osobom, które samodzielnie i niezależnie decydują się na taką eksplorację świata, gdyż dużo łatwiej jest takie plany realizować będąc samemu i nie mając większych zobowiązań (czy to zawodowych, czy życiowych)… Zazdroszczę :) Mam nadzieję, że i ja po swoim ślubie udam się na jedne z dłuższych wojaży w moim życiu :)

    1. Witaj Mary! Bardzo się cieszę za zawitałaś na mój blog. Jesteś tu bardzo mile widziana :) Bardzo Ci dziękuję za ciepłe i wspierając słowa. To z kolei dla mnie jest niesamowitą inspiracją :) Co do zobowiązań życiowych, to nie powiedziałabym, że ich nie mam. Mam ich całe mnóstwo. Po prostu o nich tu nie napisałam :) Trzymam kciuki za Twoje przyszłe wojaże! Wszystko w Twoich rękach! :)

  5. “To czas, w którym pierwszy raz w historii liczą się determinacja, zaangażowanie, praca i poświęcony czas”. Dobrze powiedziane. Nie lubię, kiedy ktoś marudzi, że “życie takie złe”. Trzeba szukać możliwości.

  6. Ale dałaś mi kopa tym wpisem! Nie chodzi nawet o to, że należałam kiedykolwiek do ludzi ktorzy myślą, że jak ktoś coś osiągnął to na pewno spadło mu to z nieba bo wiem, że w większości przypadków na wszystko trzeba zapracować. Chodzi o to, że pokazałeś, że chcieć to móc a ciężka praca w imię własnych marzeń zawsze sie opłaca. I za to Ci dziękuję bo takie wpisy niesamowicie nakrecają mnie do działania;)

    1. Marto, miód na moje serce! To ja Ci dziękuję za motywację do dalszego działania i dzielenia się tym :) Dzięki takim słowom i ja dostaję pozytywnego kopa energii :) Pozdrawiam Cię!

  7. Super artykuł! Do mnie też przemawia bardziej taki sposób podróżowania. Pracując, przebywając w innym kraju nie jako zwykły turysta możemy dużo lepiej go poznać:).
    PS. Piękna ta Twoja torebka z pierwszego zdjęcia. Mogę spytać gdzie kupiłaś:)?

  8. Jestem pod ogromnie pozytywnym wrażeniem! Życie to sztuka wyboru, a zazdrością i zrzucaniem z siebie odpowiedzialności za wiele się nie zdziała. :) Twój post skłonił mnie do refleksji a propos tego, czego ja bym chciała, a wydaje mi się, że nie tylko ja się nad tym zastanawiam, stąd też problemy z wybraniem swoich priorytetów. Jest tyle ścieżek, którymi obecnie można podążać, że zwyczajnie można zabłądzić, co z jednej strony może to wpłynąć na nas pozytywnie, ale z drugiej grozi nawet nieświadome utknięcie.
    Po przejrzeniu Twojego bloga myślę, że jesteś bardzo sympatyczną osobą, do tego przekonującą, pełną energii, miła odmiana po przejrzeniu kilku innych stron osób, które nie miały w sobie tego czegoś. Z chęcią będę tu zaglądać i się inspirować, niekoniecznie nawet do samych podróży, ale ogólnie do życia w sposób, który sprawia, że czujemy się szczęśliwi. :)
    Jeśli miałabyś chęć zajrzeć, zapraszam Cię na swojego nowego bloga gdzie sama zamieszczam swoje różne spostrzeżenia . :)
    Pozdrawiam Cię serdecznie!

    1. Marto, bardzo Ci dziękuję za wspierające słowa :) Jest mi ogromnie miło, że znajdujesz tu inspirację i postaram się sprostać temu na przyszłość :) Masz rację, że czasem trudno wybrać swoją drogę w natłoku opinii innych i presji by być “jakimś” płynącej z otoczenia. Grunt to postawić na siebie. Pod koniec dnia i tak tylko to się liczy. Tak też mawiała Marilyn Monroe — ‘Always, always, always believe in yourself, because if you don’t, then who will, Sweetie?’ :) Pozdrawiam ciepło!

  9. Jestem u Ciebie na blogu po raz pierwszy, i bardzo mnie oczarowałaś!
    Przede wszystkim ilością miejsc, które dzięki własnej pracy miałaś okazję zobaczyć, poczuć, dotknąć… Wszystko to jest już Twoje, i nikt ani nic Ci tego nie odbierze :)
    To jest chyba najpiękniejsze w podróżach – że nawet te z pozoru małe wyprawy zawsze uczą czegoś nowego. A kiedy są nagrodą czy zwieńczeniem długich wysiłków, to dopiero dają radość!
    Złożyło się tak, że aktualnie zaczynam pewien projekt, “Niezależni” (a moje licealne spojrzenie na rzeczywistość jest jeszcze niedoświadczone i “poszukujące”, dlatego szukam autorytetów:)).
    Całość kręci się głównie wokół podróży (na razie promujemy ojczyste tereny), ale zależy nam szczególnie żeby udowodnić przede wszystkim samym sobie, że jeśli się naprawdę CHCE to MOŻNA!
    Po lekturze twojego wpisu jestem przekonana, że wiesz, o co chodzi lepiej niż niejeden ekspert:)
    Dlatego jeśli pozwolisz, bardzo chętnie będziemy kierować się Twoimi wskazówkami. Świetnie byłoby też, jeśli zechciałabyś odpowiedzieć nam na kilka pytań związanych właśnie z podróżowaniem, osiąganiem “niemożliwego” i opowieściami z odbytych już wojaży.
    Na pewno będę częstym gościem:)
    Pozdrawiam serdecznie, i cieszę się, że Cię znalazłam!

    1. Julio, po pierwsze ogromnie Ci dziękuję z tak piękny komentarz. Jeśli znajdujesz na moim blogu inspirację dla swoich własnych marzeń i planów, to dla mnie to jest najwspanialsza nagroda :) Projekt o którym piszesz brzmi świetnie i trzymam kciuki za jego powodzenie! Oby więcej takich :) Z przyjemnością odpowiem na Wasze pytania :) Pozdrawiam ciepło!

  10. Świetny wpis!
    Odnalazłam w nim jakby cząstkę siebie i to jest bardzo motywujące.
    Obecnie sama studiuję, pracuję, w “wolnych chwilach” wpadam na treningi mojej byłej już drużyny i oczywiście staram się znaleźć jak najwięcej czasu na podróże.
    Prawdą jest, że łatwiej szukać wymówek.. dla swojego lenistwa. Niewielu dostało od losu cokolwiek podane na tacy- jeśli mieli konto bez limitu, to może nie mieli kontaktu z rodzicami. Zazwyczaj coś za coś.
    Jeśli coś się nam nie podoba- w naszym życiu, pracy, miejscu, gdzie mieszkamy to czas się ruszyć i spróbować to zmienić. Może nie przyjdzie to łatwo, ale raczej jest to wykonalne.
    Mogę się tylko domyślać, ile poświęceń kosztuje Cie godzenie pracy naukowej, bycie daleko od domu, a w tym wszystkim znalezienie czasu na pasje- jestem naprawdę pełna podziwu! Moja praca to raczej zlecenia niż ciągłość, ale dzięki takiemu trybowi mogę w tok studiów wpleść także dłuższe wyjazdy.
    Chyba właśnie ta realizacja marzeń daje tego kopniaka.. by dalej godzić 10 rzeczy na raz.
    Serdecznie pozdrawiam i dziękuję za taki wpis! Przypomniał mi on o tych wszystkich wartościach, które są dla mnie ważne. O tym.. o co walczę.

    1. Wiolu, dziękuję za ciepłe słowa :) Nawet nie wiesz jak się cieszę, że coraz więcej jest ludzi, którzy mają podejście, że nie ma barier i wszystko zależy od nas! To niesamowicie motywuje i inspiruje. Życzę Ci powodzenia w tym co robisz i wytrwałości. Super mieć świadomość, że gdzieś tam ktoś też walczy i się nie daje! :) Pozdrawiam serdecznie

  11. hmmm determinacja super , silna wola walka ! super , tylko nie wszyscy są tak zdolni , nie wszyscy mają szcescie dostac się nawet na zwykly darmowe praktyki , gdzieś do lepszej firmy. A nawet to hmm praktyki jedno ale zyc w innym miescie trzeba , jesc wynajac mieszkanie . Praca za granicą hmm ok mozna sie czasami przmeczyc cos zaoszcedzic ale ,, kokosów juz nie ma i nie bedzie . Studiiowanie w innych miastach bez pomocy rodzicow tez ciezko , czlowiek mysli jak sie ytrzymac z rozworzenia pizzy , a nie zbierac na podroze … Czasami trzeba byc w odpowiednim miejscu czasie i wykorzystac szanse , nawet najmniejszą ,,, ale nie wszyscy trafia na to … i coz najwazniejsze , piekne kobiety maja łatwiej w życiu ;p świat nie jest tylko czarno biały … czasami nawet najwieksze checi starania nie wychodza ! ale trzeba próbować !!
    Ciekawe czy ktos by się znalalz gdyby pracowal na zwyklych magazynach nawet zagranicą i by mogl pozwolic sobie na takie podrozowanie .. Dlaczego ludzie którzy byli w odpowiednim miejscu mówia jak to było ciezko ,,, i wysmiewaja sie z ludzi którzy probują ale wrzechswiat nie pozwala im na to ,,, i mówią że jestecie lenie ,… wiecej pokory

    1. Tomku, dziękuję za komentarz. Wiesz co, ja nie wierzę w coś takiego jak szczęście i przypadkowy traf. Czymś takim jest dla mnie znalezienie na ulicy kuponu z wygraną na loterii. Tak po prostu. A cała reszta? Czy to jest głupie szczęście i znalezienie się w odpowiednim czasie? Dla mnie nie ma czegoś takiego. Wiesz w ilu miejscach się nie znalazłam w odpowiednim czasie, ile razy próbowałam i nic, ile razy mi mówiono “nie”, bo jestem taka czy owaka. Tysiące! A z tych tysięcy udało się kilka razy i to wystarczyło. Ja też nie odcinam kuponów od tych pojedynczych rzeczy, które mi wyszły, tylko codziennie walczę i się staram i próbuję, bo wierzę, ze przede mną jeszcze te kilka trafów :) A bycie zdolnym? Jednostek wybitnie zdolnych jest jak na lekarstwo, reszta to ślęczenie po nocach, próbowanie, powtarzanie, powtarzanie i jeszcze raz powtarzanie tego co nie wychodzi. Czy byli zdolniejsi ode mnie? No pewnie! Ale to ja wierzyłam, że w końcu mi się uda, nawet nie będąc wybitną. I to zadziałało :) A jeśli chodzi o resztę – nigdy nie wyśmiewam się z ludzi, którzy próbują i nigdy nie mówię o nich, że sa leniwi. Dla mnie to mali bohaterowie. Więc o jakim braku pokory tu mówimy?

  12. Zgadzam się z Tomkiem, ja zwiedziłem troszeczkę świata, ale tylko ,,służbowo,, , teraz układam sobie jak podróżować z rodziną lub chociaż tylko z żoną. Mam do dyspozycji wolne tydzień lub max dwa w roku. Kasy mogę uzbierać 2-3 kPLN, marzę o Galapagos lub Machu , może macie pomysł ?

    1. Ja mam :) Spróbujcie tej idei opiekowania się domami, albo zwierzętami domowymi. Jest taki portal na którym ogłaszają się ludzie z całego świata, że szukają kogoś, kto np.przez tydzień będzie mieszkał w ich domu i go pilnował, albo zajmował się psem/kotem w zamian za darmowy nocleg :) Może coś takiego?

  13. Podziwiam i zazdroszczę. Widzę, że masz w sobie ogrom zapału i determinacji. I tak jak mówisz, że jeżeli coś się bardzo chce, to człowiek tak kombinuje, żeby dążyć do celu. Do realizacji celu wybrałaś bardzo dobry sposób, wykorzystując swój potencjał naukowy. Są tacy ludzie, ale w mniejszości, którzy realizują tak konsekwentnie własne cele. Ale też trzeba mieć w życiu również wiele szczęścia, i posiadać umiejętność znajdowania się w odpowiednim czasie i w odpowiednim miejscu, czyli po prostu mieć szczęście. Często bardzo ciężko jest znaleźć sposób na życie, czy plan działania. Nie wszystkim to się udaje. Nie wszyscy mają potencjał. Nie wszyscy są przebojowi. Początki są zawsze trudne, ale myślę jednak, że kiedy idziesz i nie poddajesz się na wskutek jakichś niepowodzeń, to na pewno nagroda kiedyś będzie. Ty natomiast poprzez swoje działania zbudowałaś sobie autostradę do spełniania swoich marzeń. Naprawdę gratuluję i życzę spełnienia życiowych planów. Pozdrawiam.

    1. Dziękuję Andrzeju za ten komentarz :) Nie tylko początki bywają trudne, ale co tam! Nie warto się przejmować, bo potem jedną piękna chwilą można sobie wszystko wynagrodzić :) Pozdrawiam serdecznie!

  14. Super! polecam takie podejście! A jak ktoś lubi łaczyć pracę z podróżowaniem to też siętak da, ja polecam work and Travel :) byłam w USA z OneGlobe Travel, firma ze szczecina :) Mam super wspomnienia!

  15. Bardzo fajny tekst. Sama prawda :), wszystko zalezy od nas samych i od naszej determinacji. Zawsze marzylam o podrozowaniu, choc w miedzy czasie mialam tez inne plany i cele. Najtrudniejszu byl dla mnie pierwszy krok..a potem poszloooooo;). Nigdy bym nie przypuszczala, ze w przeciagu paru lat bede mieszkac i zwiedzac tak “egzotyczne ” i niedostepne kiedys dla mnie kraje jak Dania, Szwecja czy Norwegia. Udalo sie to dzieki stupendium na studiach i delegacjach z pracy. Nie zawsze podrozowanie musi duzo kosztwac, grunt to dobra organizacja. Chwilowo mam przerwe w podrzowaniu: male dzieci i proza zycia, ale Twoj tekst na nowo przypomnial mu jakie to jest fajne…. Pozdrawiam serdecznie

  16. U mnie historia trochę inna…kasę na podróże mam, bo zostawiłam faceta pasożyta;D zarabiam i zwiedzam- niestety w mniejszym zakresie niż Ty.
    Gratuluję Ci samozaparcia i podziwiam :)

  17. Miło się czyta post, który jest napisany przez osobę pełną determinacji i pasji. Wiele osób zwala swoje niepowodzenia na los a tak naprawdę wszystko jest w naszych rękach! Ja małymi kroczkami, mam nadzieję, że też spełnię swoje marzenia o podróżowaniu. Na razie Europa a potem Ameryka Łacińska. Wiem, że prędzej czy później mi się uda, bo ufam sobie. Chcę znajdować szanse i nie skupiać się na trudnościach. Pozdrawiam!

    1. Dziękuję Ci bardzo za tak miłe słowa:) Wspaniale, ze masz takie podejście do spełniania marzeń i swoich możliwości! Oby więcej osób mogła tak o sobie napisać <3 Trzymam kciuki za wszystkie Twoje podróżnicze plany! Pozdrawiam ciepło

      1. Doczytałem do momentu o grantach i stażach. Wyjechać na staż naukowy to jak wygrać w totolotka, próbowałem jechać nawet na taki, gdzie wszystko było opłacane . Żadna z zagranicznych jednostek nie była zainteresowana darmowym stażystą. Pisałem do 18 miejsc. O stypendium jakimkolwiek można zapomnieć, starałem się kilka lat (łącznie z programem w którym) trzeba było znaleźć firmę, ona nic nie płaciła, miała nawet reklamę z moich badań – pukałem od drzwi do drzwi – bez skutku, trzyletnie stypendium przepadło). Jedyne a co “wysłał mnie” mój doktorat z biologii, którego nie skończyłem z braku funduszy to wieś 100km od miasta. Do trzech lat szukam wolontariatu ekologicznego. Też mało realne, na jedno miejsce 1000 chętnych. A podróż i tak trzeba zapłacić.

        1. Nie znam Twojej działki i nie wiem jak w niej funkcjonuje podział stypendiów. Biologia wydaje się być dziedziną, która jest bardzo praktyczna i komercjalizowana. Jak mnie nie wychodziło to co chciałam, to szukałam zupełnie innej drogi na to i starałam się robić odwrotnie, niż wszyscy. Aż trudno uwierzyć, że przez 3 lata walczyłeś i nie wyszło zupełnie nic. Może to kwestia za małych osiągnieć, działalności na uczelni itp? Z historii ludzi wokół wiem, że to są najczęstsze powody odrzucania wniosku. Może być też kwestia projektu badawczego (czasem komisje uznają, że nie jest rozwojowy, albo źle skonstruowany). Nie zgodzę się natomiast, że to totolotek, bo na większość stypendiów na które aplikowałam, nie miał odwagi/nie chciał jechać nikt, więc często zostawały puste miejsca. Poza tym, skoro jesteś na studiach doktoranckich to możesz uzyskać 2 rodzaje stypendiów za wyniki w nauce (oba ministerialne), jeśli masz dobrą średnią i osiągnięcia. Próbowałeś projektów badawczych typu Sonata? To są 2 letnie programy i ramach prowadzonych badan też możesz wyjeżdżać. A jeśli nie, to może Fulbright (wymiany dla doktorantów z US). Opcji jest całe mnóstwo. Może pomoże Ci coś z tych linków:

  18. Hej trafiłam tu z jakieś fejsbukowej reklamy, już drugi raz z resztą :P (good job!) tym razem o darmowym jedzeniu hahah co własnie probuje z resztą na blogu odnaleźc :P a to już odnalazłam wcześniej i musze przyznać, że świetny post napisałaś ! sama prowadzę podobny tryb życia na warstwie ‘intensywne podróże’ przynajmniej :P i wiele wiele osób pyta dokładnie o to samo ! chyba zacznę im podsyłać twoją notkę żebym nie musiała się już dłużej tłumaczyć ze sponsorów :P
    Myślę, że wiele osób nie wie, a jak już wie to nie decyduje się na wyrzeczenia typu niższy standard/ komfort życia w jakimś okresie czasu, który pozwala na takie podróżowanie. Tylko czasem ale zawsze warto ! ZAWSZE :D czasem pracę dorywczą poniżej kwalifikacji a czasem odwagę na taką powyżej. Elastycznie żyje się lepiej <3 Naprawdę świetnie to opisałaś :) powodzenia i duuużo zabawy w dalszych podróżach i poznawaniu nowych ludzi.
    Pozdrawiam ciepło ze słonecznego Cypru :P i zaczynam śledzić za namową fejsika ^^

    1. Dzięki serdeczne Marto! :) Czasem mniej czegoś, znaczy więcej czegoś innego, prawda?
      Wpadaj częściej, zawsze miło będzie mi Cię tu gościć :) Pozdrawiam ciepło i udanego pobytu na przepięknym Cyprze! :)

  19. Jakbym o sobie czytała…Około 10 lat temu zakiełkowało we mnie marzenie by zwiedzić 20 krajów ze swojej listy do 30-stki (kilka krajów już odwiedziłam wcześniej). Lista obejmowała głównie Europę by blisko zacząć. Oczywiście wszyscy uważali ten pomysł za nieosiągalny, chyba że “wygram w totolotka”. 30 urodziny miałam w zeszłym roku i do tego czasu udało się zwiedzić całą 20-stkę plus dodatkowo Gruzję :)
    Tu zaczęły się pytania głównie o finanse, szczególnie gdy zdarzało się wyjeżdżać trzy razy do roku za granicę.
    Jaka była odpowiedź? Po pierwsze pracowałam od 18 roku życia (wcześniej również podejmując prace sezonowe), idąc na studia zaoczne również w tygodniu pracowałam. Na zachcianki mogłam odłożyć tylko część, bo trzeba było jeszcze zapłacić za studia. Po studiach wyprowadziłam się z domu. Jeżdżąc już trzy lub dwa razy do roku za granicę mogę szczerze powiedzieć – zarabiałam 1900 zł z czego 1000 szło na wynajem kawalerki. Pozostałe 900zł musiało starczyć na rachunki, jedzenie i oszczędności na podróże. Jedyne bonusy to pieniądze od rodziny na urodziny czy dzień dziecka – wszyscy wiedzieli, że zamiast prezentu przyda się każdy grosz na najbliższą wycieczkę.

    Jak to możliwe by przy takiej pensji i wydatkach można było odłożyć na 2-3 wyjazdy w roku? Wszyscy pytali i nikt mi chyba nie wierzył. A przecież wystarczy szukać i być otwartym. Jeździłam na Couchsurfing (darmowe noclegi), korzystałam z Airbnb (tańsze kwatery prywatne), wyszukiwałam najlepsze promocje na loty i…wykorzystywałam znajomości. I nie, nie z bogatymi sponsorami. Gdy mojaprzyjaciółka pojechała do Portugalii na Erasmusa dorzucałam się jej do rachunków by dwa tygodnie pomieszkać u niej w Porto. Poznałam tam ludzi z całego świata – niektórzy potem przyjechali do mnie (z Brazylii) a do niektórych pojechałam ja (do Włoch) korzystając z ich niezwykłej gościnności (i co za tym idzie np. darmowego noclegu).
    Będąc otwartym i poznając ludzi z całego świata sami stwarzamy sobie siatkę możliwych połączeń i większej możliwości podróżowania. I możemy odwdzięczyć się tym samym oprowadzając ich po własnym mieście i oferując nocleg i kolację.

    Wystarczy tylko chcieć, nie bać się i przede wszystkim ruszyć tyłek. Dzięki za ten artykuł!

    1. Karolino! Świetny komentarz i wspaniała, inspirująca historia! Ja też bardzo za nią dziękuję! Uwielbiam słuchać i czytać o ludziach pełnych pasji, determinacji i których nic w życiu nie zatrzymuje <3 Życzę Ci wszystkiego co najlepsze i szerokiej drogi w każdej podróży, którą sobie wymarzysz. Pozdrawiam ciepło

  20. Też się często spotykałem z tymi pytaniami. W przeszłości za granicę jeździłem tylko podczas kilku wycieczek szkolnych oraz z rodzicami na wakacjach, z tym że były to przeważnie te same miejsca. Chciałem pojechać w jakieś inne miejsce, pozwiedzać trochę. Przez dwa lata studiowałem w Krakowie, gdzie życie studencie dużo mnie kosztowało. Po zmianie studiów w zmianie miejscowości trafiłem na mieszkanie, z które płaciłem 300zł mniej, dodatkowo dostawałem 200zł wyższe stypendium. Jak łatwo policzyć miesięcznie miałem 500zł więcej. Oczywiście jakość mojego życia się podniosła (nie musiałem przesadnie oszczędzać), ale też mogłem sobie trochę odłożyć, zamiast na przykład imprezować.

    Jedną z moich pasji jest gra w szachy. Chciałem się wybrać na jakiś zagraniczny turniej by połączyć grę w turnieju ze zwiedzaniem. Pierwszym miejscem, w które się udałem był Budapeszt. Miasto wywarło na mnie duże wrażenie i chętnie tam wracam. Dodatkowo mam mały sentyment do stolicy Węgier, gdyż wygrałem tam jeden turniej. Oczywiście później słyszałem komentarze typu “mi by się nie chciało jechać na Węgry tylko po to by zagrać w turnieju” albo “mało masz turniejów w Polsce?”. Minęło 2,5 roku, od tego czasu byłem 13 razy za granicą, głównie pobliskie kraje (Słowacja, Węgry, Czechy, Litwa), najczęściej byłem w Budapeszcie, dwukrotnie wybrałem się do Londynu. Staram się szukać tanich hosteli a także tanich biletów lotniczych (leciałem do Londynu za mniej niż 100zł w dwie strony, jechałem do Budapesztu za 70zł w dwie strony).

    Wiele razy spotykałem się z pytaniami ludzi, którzy tak jakby mi zazdrościli. Ostatnio kolega zapytał gdzie planuję się wybrać na najbliższy zagraniczny turniej. Gdy powiedziałem, że może do Włoch to zapytał skąd mam na pieniądze te wszystkie wyjazdy. Tę kwestię przemilczałem. Dla niektórych wydatek 200 funtów (mniej więcej tyle straciłem podczas weekendowego pobytu w Londynie) jest marnowaniem niemałej kwoty pieniędzy. Ja jednak nie żałuję. Cieszę się, że miałem okazję zwiedzić wiele ciekawych miejsc. Najpierw chciałem pojechać na zagraniczny turniej (Budapeszt), później chciałem się wybrać gdzieś dalej (Londyn), niebawem wybieram się do Mediolanu, a w przyszłości planuję dużo bardziej odległe podróże. Kiedyś usłyszałem fajny tekst “mógłbym być milionerem, ale walałem sobie kupić chipsy i cole”. Coś w tym jest, jeśli ktoś może sobie odłożyć chociażby 100zł miesięcznie, to wychodzi 1000zł rocznie za co już można gdzieś pojechać.

    Co do inspirujących osób to mnie zainspirowała pewna Australijka, którą poznałem w Krakowie. Początkowo myślałem, że może studiuje gdzieś w Europie i po prostu przyleciała na weekend do Polski. Okazało się, że mieszka w Australii, a miesięczną przerwę (coś w rodzaju wakacji) wykorzystała na zwiedzanie Europy. Ja też chciałbym być milionerem, nie musieć pracować, tylko podróżować, zwiedzać świat, ale to się rzadko zdarza. Mimo to od 2,5 roku jeżdżę za granicę (kilka razy w roku) i wiem, że gdybym nie wydał pieniędzy na podróże zapewne straciłbym w inny sposób.

    1. Dziękuję za podzielenie się swoją historią Arturze :) Bardzo inspirująca i jest kolejnym przykładem, że marzenia można spełniać w różny sposób, a cel osiągać dochodząc do niego własną drogą :) Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki za Twoje kolejne podróże! :)

  21. A mnie najbardziej nurtuje pytanie nie na temat zdobywania pieniędzy na podróże, może troche nieadekwatne do tego wpisu, ale tego czy jeździłaś zawsze sama czy raczej szukałaś jakiś kompanów? bo mnie właśnie to przeraża najbardziej w rozpoczęciu przygody z podróżowaniem że samotna podróż może mnie trochę zniechęcić

    1. Cześć Wiktorio. Przechodziłam przez wszystkie fazy podróżowania – sama, ze znajomymi, z bliskimi przyjaciółmi, w parze. Od kilku lat najwięcej podróżuję ze swoim narzeczonym i najbardziej to lubię. Myślę jednak, że każdy rodzaj wyjazdu niesie ze sobą coś wyjątkowego i daje coś innego. Pewnie jak ze wszystkim, najlepiej spróbować różnych, a potem wybrać dla siebie ten najodpowiedniejszy :) Jeśli nie czujesz się komfortowo, żeby zacząć sama, może pomyśl o znalezieniu towarzysza an początek (np. jeśli nie ktoś znajomy, to może na forach podróżniczych? Tam wielu ludzi szuka podróżniczego towarzystwa. Potem zawsze możesz się odłączyć :) Najgorzej przez strach całkowicie zrezygnować z poznawania świata. Pozdrawiam serdecznie i odwagi! :)

  22. Bardzo fajnie, ze ktoś to w końcu napisał. Bo naprawdę nie mogę już słuchać tego pytania :) A gdzie tym razem? Bo już chyba z dwa tygodnie nigdzie nie byłeś! Skąd Ty masz na to kase? Pewnie rodzice pomagaja? Albo ja to bym tak nie dała rady, przecież to takie drogie. A jak potem się pokaże gdzie się spało, ile kosztował bilet i jak to wszystko wygląda od kuchni to potem jest wielkie zaskoczenie :)

    1. Cześć Eliano :) Pracy szukałam wtedy tradycyjnym sposobem, czyli chodząc po wszystkich okolicznych restauracjach i po prostu pytając. Ale było to prawie 10 lat temu, więc realia mogły się zmienić. Choć nadal jestem zdania, że często personalny kontakt i zagadanie jest najbardziej efektywnym sposobem :)

  23. Cześć Alex! Bardzo dziekuje za wspaniały wpis, również 33 sposoby na podróżowanie. Bardzo mnie inspirujesz. ładnie piszesz, jesteś świetna zdeterminowaną osobą, inspirujesz mnie, aby walczyć o swoje marzenia, jeszcze wiecej sie ruszać! :) Mam pytanie, w jaki sposób udało sie Tobie wydać samej książke i jak/ w jakim programie udało sie Tobie wykonać ebooka? Byłabym niezmiernie wdzieczna za odpowiedź! Chciałabym bardzo wydać kiedyś książke o swoich podróżach po USA :)

    1. Cześć Małgosiu :) Bardzo Ci dziękuję za przemiły komentarz :)

      Planuje wpis o self publishingu w oparciu o moje doświadczenia z książką. Czy możesz jeszcze chwilę poczekać, aż go napiszę? Jeśli nie, to daj znać na maila, postaram się pomóc wcześniej :)

Leave a comment

11 − nine =