close
ThailandTravel Tips

How I almost died of dengue fever in Thailand

I’ve been hesitating for a long time, before I decided to share this story with you. All in all, I think this is my obligation to say about the dark sides of travelling as much as the bright sides. This time I’m doing this mostly because I feel that many of you have never heard about a dengue fever. Lately, I had a dozen conversations with people who travel or want to travel. Only three people knew something about the dengue fever. Three! And that’s it. I was absolutely terrified how much ignorance and lack of knowledge we have as travellers. Most of the people I spoke with had the attitude like ‘Tropical illness? No… I just go there for two weeks’ or ‘Mosquitos never bite me, so I’ll be fine’. Really? In order to get their attention, I had to start sharing my story with the details. However, I still had a feeling that I need to do something, talk about or write about my experience to warn others. We have so many perfect, beautiful blogs and so little provide a useful knowledge and education.

I’m aware that this kind of post in uncomfortable to read and it’s better to pretend that nothing bad can happen. But this time it’s a matter of your health. So try to last until the end and learn from my very awful experience. You really don’t want to be in my shoes and I would never wish anybody to face what I had. I realized that my fellow travelers don’t want to share this kind of stories. They usually have an excuse like ‘travels are not always perfect, you are sick many times, sometimes very badly, but it’s not a topic for now’. What do you mean it’s not for now?! It’s now or never is case of our health and safety. How can we learn and educate each other if we do not talk about those issues?

There are many tropical diseases that we can control, at least to some extend. We can vaccinate, wash hands, don’t drink tap water, etc. The problem is when the sicknesses are hard to control, like those caused by insects. We know quite a lot about malaria and at least there are some medicines to treat it. If you get infected with dengue, there will be no magical pills, which will cure you. The only one thing we can do is to be aware and have knowledge.

Let’s start with explaining what a dengue fever actually is.

Dengue is a mosquito-borne viral disease that has rapidly spread in many regions around the world. It is mostly present in Asian and Latin American countries. It has become a leading cause of hospitalization and death among children and adults in these regions. Dengue is widespread throughout the tropics, with local variations in risk influenced by rainfall, temperature and unplanned rapid urbanization. There are 4 distinct, but closely related, serotypes of the virus that cause dengue (DEN-1, DEN-2, DEN-3 and DEN-4). Recovery from infection by one provides lifelong immunity against that particular serotype. However, a cross-immunity to the other serotypes after recovery is only partial and temporary. Subsequent infections by other serotypes increase the risk of developing a severe dengue. The incidence of dengue has grown dramatically around the world in recent decades.

The recent estimate indicates 400 million dengue infections per year. Dengue fever is a severe, flu-like illness that affects infants, young children and adults, but seldom causes death.

I was infected in Thailand. I’ve been there for a few months, using repellents (I guess that not enough), and everything was ok until one day. The mosquitos bit me, but I didn’t think about it much. It was hard to imagine that something can get wrong when everything around is so beautiful and the sun is shinning, right? I remember that one day I wasn’t feeling good. Perhaps a little dizzy, but I thought that it’s a beginning of flue, which one can easily get while travelling. I had a plan to stay in Laos for several days and I didn’t want to cancel my trip. So I went there and it was the worst decision I could have made. As I realized later, it wasn’t a flue, but a dengue fever and I landed up in an undeveloped country with a poor medical care. Right after I arrived to the hotel in Vientiane, my fever jumped to more than 40 Celcius degrees . I don’t really remember if I had a fever like this in my adult life.

It is said, that dengue should be suspected when a high fever (40°C/104°F) is accompanied by two of the following symptoms: severe headache, pain behind the eyes, muscle and joint pains, nausea, vomiting, swollen glands or rash. Symptoms usually last for 2–7 days, after an incubation period of 4–10 days. The latter begins after the bite from an infected mosquito.

I had all of the symptoms, like I was a perfect example from the medical book. I also started to see badly and all of the symptoms emerged in less than two hours. I was lucky not to be alone at that time. My fiancé literally took me to the hospital, because I wasn’t able to stand on my legs. It wasn’t easy though, we were looking for a hospital for 40 minutes. There was a huge communication barrier in Laos and all the tuc-tuc drivers didn’t understand where we wanted to go. When we finally found a Laotian hospital it turned out that they couldn’t treat me because I was a foreigner. Finally, after another 20 minutes we found a French hospital for foreigners. The doctor gave me antipyretic medicine intravenously. I spent a few hours in the hospital. Than I decided that I’m coming back to the hotel, because I hate hospitals. Plus the doctor told me there is nothing he can do as long as I don’t have other symptoms like severe bleeding. I came back with a recommendation of taking Apap, hydrating a lot and wait.

Severe dengue may potentially end up with deadly complication due to plasma leaking, fluid accumulation, respiratory distress or organ impairment. Warning signs occur 3–7 days after the first symptoms emerge; in conjunction with a decrease in temperature (below 38°C/100°F). The warning signs include: severe abdominal pain, persistent vomiting, rapid breathing, bleeding gums, fatigue, restlessness and blood in vomit. The next 24–48 hours of the critical stage can be lethal; a proper medical care is required to avoid complications and risk of death. I don’t remember the next two weeks after my visit in the hospital. I couldn’t stand up from the hotel bed by myself. I didn’t know which day it was, for how long was I asleep, etc. Only sometimes I had a thought that I will never get out of Laos.

In fact, I was super-lucky that I avoided half of the standard symptoms. But it could be worse. After 2,5 week I was able to leave Laos and came back to Thailand to continue my trip.

Do you think that’s everything? It took me around three months to pull myself together and be able to have the same energy and power to train. Before this time, everything was exhausting to me. After 10 minutes of running I couldn’t breathe. After three months I lost 30% of my hair as a side effect of toxic shock for organism. Fortunately, they grow fast, so it’s ok now. Until recently, there wasn’t any medicine for dengue.

In early 2016, the first dengue vaccine, Dengvaxia (CYD-TDV) by Sanofi Pasteur, was registered in several countries for use on individuals between 9-45 years old, living in endemic areas. It’s registered among others in Mexico and Phillipines. It’s a hope for the future, but until it won’t be available in the rest of the world we need to think about prevention. At present, the main method to control or prevent the transmission of dengue virus, is to combat vector mosquitoes through: use of personal household protection (e.g. window screens), long-sleeved clothes, insecticide treated materials, coils and vaporizers.

My intention was to draw your attention to this important issue. I wanted you to think about your health and your safety when you travel. Don’t pretend to be untouchable. I was thinking about myself like this. A young, fit and healthy girl, who is an experienced traveler – nothing can happen to me. Especially is such beautiful places, where the weather is perfect. It’ s hard to admit that we are not untouchable, and the line between life and death, health and sickness is very thin. Our health is not given for granted and if we are not going to be responsible, nothing will help us. Even if we think that being a good person will safe us from all the bad things, sometimes it may not work.

I’ve received two great lessons from the experience with the dengue fever. The first one: I totally reevaluated my approach to life. I don’t think about myself as an untouchable person anymore. I realized that my life is not timeless. Cliché, you will say. Maybe, but you really need to be on the edge to understand this point. I’ve started to appreciate more what I have. Be happy with the smallest things. Seize every opportunity life gives me. Health is the most important. I take care about myself. You ask me a lot how do I find motivation to eat healthy and train. This story is the answer. I understand what does it mean to be weak and not able to move. When I was sick, I was dreaming only about running and jumping, being back to normal life. Now, when I’m ok again, how can I whine and don’t use my life fully?

The second lesson is the one I wrote about in the other post (here) – you can handle more than you think. I would never say about my organism that it could be so strong. The truth is that I didn’t have many symptoms that can occur in the dengue fever. Furthermore, after 2 weeks I was able to function again. I guess I’m stronger than I thought. Obviously this story didn’t stop me from travelling, but now I’m more attentive and responsible. My health is more important than any attraction or experience. I’ve got my lesson of appreciation and humility. Believe me, you don’t really need the same lesson. Learn from my experience and from my story.

Take care Travelers, think and remember, health is the biggest gift that we have received.

This topic is important, so please LIKE and SHARE. Let the more people know!

38 Comments

    1. Dziękuje pięknie Ana za tak miły komentarz :) Jesteś tu zawsze mile widziana :) Temat jest nad wyraz ważny, ale świadomość wciąż niewielka. Warto więc o tym pisać, mówić, wspierać się. Pozdrawiam!

  1. Bardzo fajnie, że napisałaś o tym! Byliśmy w tym roku w Indonezji i pytaliśmy lokalsów o tę chorobę – stwierdzili, że przenoszą ją jedynie komary żerujące na bydle – trochę większe niż standardowe i w czarno-białe paski. Jesteś w stanie jakoś to potwierdzić? Zwracaliśmy uwagę na to jakie komary się do nas dobierały i na szczęście żaden nie przypominał tego z opisu.

  2. Mój mąż w trzecim tygodniu podróży też miał takie objawy i od razu pojechaliśmy do przychodni. Na szczęście okazało się, że to nie denga ale dzięki temu, że z tej okazji przekopałam cały internet mieliśmy sporą wiedzę na temat choroby. Czytałam, że najgorszy jest drugi atak denga, więc po pierwszym powinno zachować się ogromną uwagę. W Azji spędziliśmy 10 mcy i dzięki Bogu żadne z nas nie zachorowało, a mnie komary gryzą strasznie niestety :( Te, które przenoszą dengę są w czarno białe paski (łatwo je odróżnić gołym okiem) i ponoć żerują głównie w dzień, więc mieć to na względzie. Życzymy dużo zdrowia!

    1. Wspaniale, że wszystko było ok! U mnie też przez wszystkie podróże było dobrze :) Trochę w tym wszystkim nie było farta, a może tez trochę za mało uwagi z mojej strony. Trzymajcie się tam zdrowo, gdziekolwiek jesteście! Pozdrawiam ciepło

  3. Ja zaraziłem się dengą w Tanzanii, na szczęście objawiła się dopiero 2 tygodnie po poworcie do Polski, bo jednak lepiej przeleżeć ją w polskim a nie tanzańskim szpitalu. Moje objawy były podobne, choć nie trwały aż tak długo. Tydzień gorączki ok. 40 stopni i ból wszystkiego, na który nie pomagał nawet ketonal w kroplówce podawany prawie non stop. Po tygodniu ból i gorączka minęły. Denga jest znacznie groźniejsz niż malaria i cześciej jest śmiertelna. Nawet jej łagodne formy bardzo mocno osłabiają układ odpornościowy, co skutkuje jeszcze przez lata częstszymi i ostrzejszymi przeziębieniami, grypami i innymi zachorowaniami. Atakuje też układ pokarmowy. Ja miałem np. mocno powiększoną wątrobę i sledzionę. Przegadałem na ten temat wiele godzin z lekarzami kliniki chorób tropikalnych w Poznaniu i wiem, że żartów nie ma i miałem szczęście, że tylko tak się skończyło. Warto jeszcze dodać, że dengę przenoszą inne komary niż malarię. Te od dengi żerują za dnia, te od malarii w nocy. Niestety jak dotąd nie znaleziono lekarstwa ani szczepionki na tę chorobę. Nie da sięjej leczyć, można tylko łagodzić objawy, najczęściej z nikłym skutkiem. No i nie zostaniecie już krwiodawcami, bo krwi od osób kiedykolwiek zarażonych dengą nie przyjmują. Ważne – dengą nie można się zarazić od osoby chorującej. Przenoszą ją tylko komary. Piszę to, bo pamiętam reakcje niektórych znajomych na wieść o mojej chorobie.

    1. Przemku dziękuję, za uzupełnienie tematu swoją historią. Ważny jest tez aspekt krwiodastwa. O tym nie wiedziałam i muszę więcej poczytać na ten temat. Jeśli to prawda, to bardzo mnie to zasmuciło.

  4. Ja mialam stracha w Boliwii, bo mieszkalam w tropikach, gdzie co rusz dochodzilo do zakazen Nawet na terenie wielkiego miasta. Ja prawdopodobnie zapadlam na inna chorobe: Chikungunya, ktora jest podobna do dengi, czasem nie wiem czy gorsza…. Niestety, to czy na nas trafi czy nie to tylko przypadek. Komary gryza wszedzie, nie wazne, czy sie czyms wysmarujemy czy nie.Ale denga to i tak nic w porownaniu z inna choroba, ktora tam mozna bylo sie zarazic: choroba Chagasa, ktora jest przenoszona przez takie chrzaszcze, ktore lubia sobie mieszkac w glinianych domach, ktorych tam pelno. Nie ma co, trzeba uwazac na wszelkiego rodzaju robactwo!:) Pozdrawiam serdecznie i zycze zdrowia!

    1. Danuto dziękuję za ten komentarz! Dla mnie bardzo ważny, bo niedługo się tam wybieram. Poczytam więcej o chorobach o których piszesz, dziękuję za naprowadzenie :) Pozdrawiam ciepło i dużo zdrowia!

  5. Pracując w branży turystycznej spotykam się bardzo często z niewiedzą i ignorancją takich podstawowych spraw jak zdrowie. Widziałam już ludzi, którzy lecąc na drugi koniec świata nie mieli ze sobą żadnych środków medycznych, na żadne z popularnych objawów. Osobiście nauczona doświadczeniem, że i w Europie nie raz zdarzyło mi się zachorować, bo i w Hiszpanii coś mnie pogryzło tak że przez tydzień nie byłam w stanie stać na nogach o własnych siłach, w Bułgarii dostałam silnej alergii. Takie pierdoły, ale jak się rok temu dowiedziałam, że lecę do Azji- Wietnam, Kambodża i Tajlandia, to dzięki takim niby bzdurnym doświadczeniom pomyślałam POTRZEBNY MI LEKARZ. W googlach wyszukałam lekarza medycyny podróży w swoim mieście, bo przecież nie znam się, a poza tym strzeżonego Pan Bóg strzeże. Na prawdę miałam poczucie, że muszę się zabezpieczyć na każdą ewentualność i nie szukałam informacji na ten temat w internecie, bo ile ludzi tyle opinii. Zwolenników i przeciwników szczepionek, tabletek na malarie jest mnóstwo, ale ocenianie tego przez osoby niezwiązane z medycyną nie jest miarodajne. Poszłam do lekarza na wizytę, pierwsza wizyta kosztowała 40 zł, nie majątek, a spokój był dla mnie najważniejszy. Lekarz zalecił szczepienia, przepisał najpotrzebniejsze lekarstwa do zastosowania zanim dotrze się do lekarza, poleciła mi zabrać ze sobą kilka strzykawek i igieł. Może wydać się to głupie, ale jeśli miałam się obawiać jakiej jakości będzie wbijana igła do mojej żyły to jednak posiadanie kilku ze sobą nie wydaje się wcale głupim pomysłem. Nie powiem bo gdyby to wszystko policzyć to wyszło mnie to sporo, ale szczerze, każda wydana złotówka była tego warta. Przede wszystkim na grupę 30 osób z którymi byłam dzień w dzień i na ogrom osób spotykanych każdego dnia, nie boję się tego powiedzieć byłam jedyną osobą, która używała profilaktyki, a nie byłam ani razu ugryziona, nie miałam ani razu problemów żołądkowych itp. Znajomi wcierali w siebie Mugge w ilościach hurtowych co akurat dla skóry nie jest najzdrowsze, a i tak komary ich gryzły, oczywiście, że Mugge miałam ze sobą, ale nie używałam jej w ogóle. Więc śmiem twierdzić, że to działa i że trzeba być świadomym i warto skonsultować się ze specjalistą, a nie googlami, gdzie każdy może napisać co chce. Ważne by mówić i pisać również o takich aspektach podróżowania, bo akurat nie ma różnicy czy ktoś leci do kurortu czy wybiera się w samotną podróż do dżungli czy nawet w typowo turystyczne miejsca. Na pewno większe zagrożenie będzie w dżungli, ale nawet w kurorcie trzeba myśleć o tym co się robi i się zabezpieczyć. Widziałam bardzo pogryzionych ludzi w kurortach, którzy wracając do Polski obawiali się, że rany z pogryzienia wyglądają podejrzanie i co teraz. Mam nadzieję, że świadome podróżowanie zacznie być w modzie, może wtedy ludzie zmienią nastawienie dla swojego własnego bezpieczeństwa.

    1. Klaudio, bardzo Ci dziękuję za ten mądry komentarz. Zgadzam się z Tobą w 100% i wspaniale, że jesteś przykładem na innych podróżujących. Mam nadzieję, że będą Cię słuchali :) Cieszę się, że o tym głośno mówimy, bo to daje szansę na budowania świadomiej turystyki. Pozdrawiam serdecznie!

  6. Trafiłam na Twój komentarz na stronie Tajlandia FAQ. Historia przerażająca…Wybieram się właśnie do Tajlandii za 10 dni. Mam pytanie – jakie dokładnie repelenty stosowałaś i jak rozumiem – kupowałąś je na miejsu ? I co oznacza, że mogłaś się bardziej jeszcze zabezpieczać ?

    1. Mileno nie chciałam Cię przerazić, tylko zwrócić uwagę na ważną kwestię. Używałam MUGGA z dużą zawartością DEER(>20%). To działało. Jak mi się skoczyła, stosowałam miejscowe repelenty, które mają naturalną formułę na bazie olejków eterycznych. To na mnie działało już mniej. Z perspektywy czasu sądzę, że powinna częściej się pryskać i bardziej zakrywać ciało wieczorami i rano, kiedy komarów było najwięcej. Wszystko będzie dobrze, tylko dbaj o siebie i nie bagatelizuj tego. Pozdrawiam serdecznie!

  7. Cześć, przeczytałam Twój post z ogromną ciekawością i jednocześnie trwogą. Wow, ale przejscie, podziwiam, że dałaś radę ogarnąć się w tak trudnej sytuacji i dziękuję, że podzieliłaś się swoim doświadczeniem. Ja na pewno będę bardziej uważać. Zdrowia życzę, teraz chyba to będzie najlepsze życzenie jakie mogę dać innym podróżnikom:)

  8. Co do repelentow w Tajlandii, na nas Mugga nie działała prawie w ogóle. Stosowalismy za to jakies repelenty z 7Eleven i bylo naprawdę spoko. Do kupienia w calej Tajlandii za kilka zl.

    1. Sądzę, że to jest bardzo osobnicza kwestia. Na mnie z kolei działa Mugga, a miejscowe zupełnie nie. Myślę, że każdy musi to przetestować na sobie. Inne rady nie ma. Pozdrawiam!

  9. Thank you so much for sharing your story. It must had been difficult to you. So many people would not share it with others, because they only pretend travels are perfect in every way. Thanks to you I made my vaccine appointments for the next week. Thank you so much!

  10. What an important post you wrote! Thank you for being brave enough to published it. I really appreciate it and I think I’m not the only one. I share it with all my friends, because we are going to travel Asia soon. I hope everything will be ok, but we will be extra careful thanks to you. Thank you Alex!

  11. Bardzo przydatny wpis! ja dwa tygodnie temu byłam w Tajlandii, sama 20 letnia dziewczyna, nie wiem co bym zrobiła jakby takie coś mnie spotkało, a czytałam na internecie o chorobach, komarach itp., ale fakt o tej chorobie to informacji nie znalazłam… dobrze , że już wróciłaś do siebie! :)

    Pozdrawiam i czekam na kolejne wpisy :)

    1. Dziękuję Klaudio, ja też się cieszę, że wszystko dobrze się skończyło. Ale najważniejsze, że Tobie nic się nie stało, zwłaszcza, że byłaś tam sama! Dużo zdrowia przy kolejnych podróżach i dbaj o siebie! Pozdrawiam ciepło

  12. Hej,
    przeżyłam tę samą historię, tylko z perspektywy Twojego narzeczonego. To ja ratowałam mojego mężczyznę kiedy został ugryziony przez -uwaga! – JEDNEGO komara! Na 2 tygodniowy wyjazd miał tylko jedno ugryzienie na całym ciele. Chciałam jednak zapytać o inną kwestię.. co z dalszymi podróżami? Nam miejscowi lekarze (byliśmy na Bali) mówili o tym, że przez chorobę ma wytworzoną naturalną odporność na ten jeden szczep, jedną odmianę, ale nie ma na inne. I każde następne ugryzienie przez skażonego komara przerodziłoby się w dengę z gorszymi objawami. Jeden z lekarzy powiedział nawet że sam przechodził przez tę chorobę 3 razy. Za ostatnim razem był nieprzytomny jakiś czas. Lekarze w Polsce także mówili o tym, że należałoby odczekać jakieś 2-3 lata kiedy przeciwciała nieco spadną i kolejne ewentualne zachorowanie nie będzie już tak groźne. Słyszałaś o tym? Podróżujesz dalej po rejonach skażonych dengą?

    1. Aniu! Naprawdę mi przykro, nawet nie wyobrażam sobie jak trudno może być po drugiej stronie i musicie patrzeć jak ktoś bliski choruje :( To chyba jednak jest gorsze, niż samo chorowanie…Mam nadzieję, że Twój mężczyzna czuję się już lepiej i wszystko dobrze się skończyło!

      I poruszasz ważną kwestię. Ja też słyszałam o wzmożonym zagrożeniu przy kolejnych zarażeniach. Powiem Ci szczerze, że waham się jak to rozegrać. W tym momencie mija rok, czyli teoretycznie jeszcze z dwa lata omijania połowy świata :) Na obecną chwilę mam plan na Am. Środkową za kilka miesięcy, ale jest to narazie plan. Być może spróbuję, trudno mi powiedzieć. A Ty jakie masz podejście?

  13. Słyszałam o tego chorobie. Znajoma wróciła z nią z podróży poślubnej w Tajlandii. Lezala długo w szpitalu w Polsce i było z nią naprawdę źle. Też majaczyła, nie wiedziała co się dzieje. Starsze. Jej mąż był w szoku. Dobrze, że napisałaś o swojej historii. Pozdrawiam

  14. I had a similar experience with dengue in the Philippines. My platelet level fell so low the doctors there were worried I would start bleeding internally and have organ failure. They told me I if I were to drop one more platelet level degree they would start a total blood transfusion. Fortunately over the next few hours it stopped dropping, stabilized and raised slowly over a few weeks. Interesting things about dengue is how people’s infections differ, some never notice and shrug it off as a normal fever or tummy bug and others, like you and me, seem to bare the worst of it. I am traveling to Thailand in December for my honeymoon and I fear a second infection, studies show that second infections prove to be much much worse than the first and much much worse than near death is no comfort. But like you stated, awareness and prevention are key, we are now aware of this added risk and are better prepared for it. Funny part about my dengue fever in the Philippines, I was traveling with my sister – who couldn’t care less about mosquito bites and received 20+ bites all around her body. Me, on the other hand, covered myself in repellent all day and night, and received just one bite on my back! Good effort I’d say, except that was the one that almost killed me.

    1. I’m so sorry Michael :( That’s good that you are ok now! Take care in Thailand when you will be there.I hope that you will have a great time. All in all not every mosquito has a virus.

  15. W końcu ktoś pisze też o ciemniejszych stronach podróży. My z mężem uwielbiamy podróżować ale zawsze sprawdzamy jakie są zagrożenia w danym miejscu. A jak pytam innych co sądzą o chorobach tropikalnych to słyszę śmiech że przecież nie będą mieszkać w dżungli tylko w turystycznych miejscach a jednak na denge i malarie ciągle nawet umierają zwyczajni turyści….na popularnych blogach podróżniczych pisze się tylko o różowych stronach a nie wierzę że nikomu nie zdarza się chorować na wakacjach. Jakiś czas temu cala rodzina z dziećmi przywiozla denge z Tajlandii😢 i trzeba być tego świadomym.

    1. To prawda Edyto. Ja też często słyszę ten argument “przecież nie jadę do dżungli” (a może mamy wspólnych znajomych?:)) Dżungla, nie dżungla – choroby są tam gdzie ich nosiciele i ludzie. Tak naprawdę łatwiej zarazić się w zbiorowisku ludzi, niż na odludziu. Cała Twoja rodzina zaraziła się dengą?:((

Leave a comment

9 + five =